روی قبرم بنویسید کسی بود که رفت
لحظه ای از غم ایام نیاسود که رفت
بنویسید از آغوش خدا آمده بود
هیچ کس هیچ نفهمید چرا آمده بود
بنویسید نفهمید کسی دردش را
هیچ کس درک نمی کرد رخ زردش را
بنویسید که یک عمر کسی را کم داشت
در نگاهش اثر از حادثه ای مبهم داشت
بنویسید هوای دل او ابری بود
بنویسید که اسطورهء بی صبری بود
بنویسید پرش لحظهء پرواز شکست
بنویسید دلش را به دل پیچک بست
روی قبرم بنویسید دلی عاشق داشت
دور تا دور دلش یاس و اقاقی می کاشت
رج به رج فرش دلش را گره با خون می زد
شهرتش طعنه به رسوایی مجنون می زد
بنویسید که با عدل جهان مسأله داشت
بنویسید که از عالم وآدم گله داشت
شعر جانسوزی اگر گفت همه از دل بود
بنویسید که او پای دلش در گل بود
بنویسید که پروانه صفت سوخت پرش
بنویسید غمی بود به چشمان ترش
بنویسید که همواره غمی پنهان داشت
بنویسید به تقدیر و قضا ایمان داشت
بنویسید جوان رفت کهنسال نبود
بنویسید اگر حرف نزد لال نبود

 نمیدونم چی بگم چی بنویسم از کجا شروع کنم. خدایا........

خدا رحمتت کنه امین جان

یک روز دیگر گذشت بی   تــــــو ،

و همچنان لحظه های زندگی ام بی تو ســــــــــــــــــــــــــرد است ،

یک روز دیگر با دلتنگی گذشت و همچنان دلم هوای تــــــو را کرده است ،

لحظه های سرد زندگی ام بی تــــــومیگذرد اما هنوز هم به یادت هستم وبا عشقت زندگی میکنم ،

اگر زنده ام به عشق بودنت است که نفس میکشم ،

یک روز دیگر بدون  تــــــو گذشت و دوباره یک قطره اشک دیگر از چشمانم سرازیر شد ،

و همچنان لحظه های بی  تــــــوبودن میگذرد اما من هنوز در کنار تو هستم ،

تــــــو نیستی و من هنوز عاشقت ، مانده ام . من دوستت دارم ،

هنوز با خاطراتت زندگی میکنم و از لحظه طلوع با یاد نام تــــــو تا غروب سر میکنم ،

یک روز دیگر بدون تــــــو گذشت و هنو هم دلم با تــــــوست ،

اگر هنوز این دل بهانه تــــــورا میگیرد ، اگر هنوز هم خوشبختی را با تــــــو میبینم ،

به عشق بودن تــــــو است ،

هر جای دنیا که هستی باش ، اما من هر کجا که هستم ، با تــــــو میمانم ،

اگر در غم عشقت نشسته ام ، عاشقانه به یادت زندگی میکنم ،

و اگر نیز تنها هستم به عشق تــــــو با تنهایی سر میکنم ،

روزها را بدون تــــــو گذراندم و امروز نیز بدون تــــــو گذشت و فرا نیز می آید و مطمئن

باش ،

فردا را نیز بدون تــــــو میگذرانم ،

اما همیشه بدان که اگر سالهای سال نیز بدون تــــــو باشم ،

عشقت میمانم و با عشقت این لحظه های بی تــــــو بودن را با همه غم ها و غصه هایش میگذرانم ،

دوستت دارم ای بهترینم

من امشب تا سحر خوابم نخواهد برد

همه اندیشه ام اندیشه ی فرداست

وجودم از تمنای تو سرشار است

زمان در بستر شب خواب و بیدار است

هوا آرام ، شب خاموش ، راه ِ آسمان ها باز

خیالم چون کبوترهای وحشی می کند پرواز

رَود آنجا که می یافتند

کولی های جادو گیسوش شب را

همان جاها که شب ها

در رواق کهکشان ها خود می سوزند

همان جاها که اختر ها

به بام قصر ها مشعل می افروزند

همان جاها که رهبانان ِ معبدهای ظلمت

نیل می سایند

همان جا ها که پشت پرده ی شب

دختر خورشید فردا را می آرایند

همین فردای افسون ریز رویایی

همین فردا که راه خواب من بسته است

همین فردا که روی پرده ی پندار من پیداست

همین فردا که ما را روز دیدار است

همین فردا که ما را روز آغوش و نوازش هاست

همین فردا

همین فردا

من امشب تا سحر خوابم نخواهد برد

زمان در بستر شب خواب و بیدار است

سیاهی تار می بندد

چراغ ماه لرزان از نسیم سرد پاییز است

دل بی تاب و بی آرام من

از شوق لبریز است

به هر سو چشم من رو میکند فرداست

سحر از ماورای ظلمت شب می زند لبخند

قناری ها سرود صبح می خوانند

من آنجا چشم در راه توام ناگاه

تو را از دور می بینم که می آیی

تو را از دور می بینم که می خندی

تو را از دورمی بینم که می خندی و می آیی

نگاهم باز حیران تو خواهد ماند

سراپا چشم خواهم شد

تو را در بازوان خویش خواهم دید

سرشک اشتیاقم شبنم گلبرگ رخسار تو خواهد شد

تنم را از شراب شعر چشمان تو خواهم سوخت

برایت شعر خواهم خواند

برایم شعر خواهی خواند

تبسم های شیرین ترا با بوسه خواهم چید

وگر بختم کند یاری

در آغوش تو ای افسوس

سیاهی تار می بندد

چراغ ماه لرزان از نسیم سرد پاییز است

هوا آرام

شب خاموش

راه ِ آسمان ها باز

زمان در بستر شب خواب و بیدار است